Origjina e Budizmit mund të gjurmohet në fund të shekullit të 6 para Krishtit, ku kjo fe filloi në Indi. Themeluesi është Princi Siddhartha Gautama (Buda), dhe Budizmi pranohet gjerësisht nga njerëzit në të gjithë Indinë.

Në fillim të shekullit 20, Dalai Lama (një udhëheqës fetar budist) erdhi nga Tibeti në Indi, së bashku me disa mijëra ndjekës, duke forcuar më tej lëvizjen budiste në vend. Pra, nuk është çudi që ka shumë manastire budiste të shpërndara në të gjithë vendin, të pasura me arkitekturë.

Në grupin e këtyre ndërtesave magjike, “manastiri më i largët në botë” Phugtal, me siguri dallohet. Është aq i izoluar sa shumë pak njerëz kanë dëgjuar për ekzistencën e tij, e lëre më ta shohin. Megjithatë, ai fsheh hijeshi të panumërta, si dhe dishepuj budistë që e vizitojnë për 2500 vjet, shkruan Ancient Origins.

Manastiri Phugtal ose Phugtal Gompa (i njohur gjithashtu si Phuktal) ndodhet në vargmalin Himalaja në juglindje nën rrethin Zanskar, në shtetet Jammu dhe Kashmir të Indisë. Vetë manastiri u themelua në fillim të shekullit 12 nga Gangsem Sherap Sampo.

Sipas legjendës, para ardhjes së Zangpo, në shpellë ishin tre studiues, të cilët ishin edhe vëllezër – Dangsong, Pun dhe Sum. Të tre ata, për të cilët besohet se kishin mundësi të fluturonin, po mësonin Dharma në një shpellë.

Kur arriti Zangpo, vëllezërit e lanë vendin dhe ia lëshuan shpellën. Legjenda thotë se Zangpo ‘krijoi pranverën në shpellë, dhe mbi të një pemë’. Për më tepër, njeriu i shenjtë zgjeroi shpellën dhe kështu ishte në gjendje të ndërtonte manastirin Phugtal. Nga ana tjetër, theksohet se nuk ka të dhëna historike për themelimin e manastirit.

Më parë, vizitorët vizituan shpellën, të cilën e konsideronin si një vend të shenjtë. Për shembull, vizitorët më të vjetër në lokacion thuhet se kanë qenë 16 Arhatët, një grup legjendar i ndjekësve të Budës.

Fotografitë e këtyre Arhatëve mund të shihen sot në muret e shpellës. Të famshëm të tjerë që kanë vizituar lokacionin përfshijnë studiues dhe përkthyes të tibetianëve si Padmasambhava dhe Phakspa Nestan Dusdan.

Emri i manastirit rrjedh nga fjalët – phuk / phug dhe thal. E para do të thotë “shpellë”, ndërsa e dyta do të thotë “kohë e lirë”. Emri i manastirit është shkruar herë pas here Phugthar.

Fjala thar këtu do të thotë “çlirim”. Prandaj, emri i një manastiri mund të thotë fjalë për fjalë “shpellë në të cilën njeriu prehet” ose “shpellë çlirimi”.

I gjithë kompleksi është një strukturë unike që është gdhendur në shkëmbinjtë e një shkëmbi dhe është ndërtuar në hyrje të një shpellë mbi një grykë të madhe të degës Lungnak (Lingti-Tsarap). Manastiri është shtëpi për rreth 70 murgj, dhe brenda mureve të tij është një bibliotekë dhe dhoma lutjesh.

Rruga drejt tij është tërheqëse, e paarritshme dhe për ata që e kanë kaluar atë – një përvojë fetare në vetvete.

Ai u zbulua nga Perëndimi vetëm në shekullin 19, kur studiuesi hungarez Alexander Cosma de Koros – autor i fjalorit dhe gramatikës së parë tibetisht-anglisht – vizitoi dhe qëndroi në manastir midis viteve 1826 dhe 1827.

Rruga për në Manastirin Phugtal ka ndryshuar pak që nga koha e vizitës së de Koros. Ai është një nga disa manastiret në Ladakh që mund të arrihet vetëm në këmbë (qoftë me gomar ose kali).

Është gjithashtu një mënyrë për të furnizuar murgjit gjatë muajve të ngrohtë të vitit, me një arritje tetë e gjysmë ore deri te dyqani i parë. Në dimër, furnizimet dërgohen përmes lumit të ngrirë Zanskar.

Pozicioni i izoluar i Manastirit Phugtal është ideal për meditim, si dhe për mësim shpirtëror. Për më tepër, turistët tërhiqen në murale dhe piktura turistike që dekorojnë brendësinë e ndërtesës.

Loading...

Shpërndaj me

Loading...